Niektóre historie
Gdy wchodziłem na Farmę, nie wiedziałem, że wychodząc z niej, będę patrzył na swoje życie zupełnie inaczej.
Nie szukałem nowego zawodu.
Nie planowałem pasieki.
Nie myślałem o stworzeniu marki.
Chciałem przeżyć przygodę.
Przygoda znalazła dla mnie drogę.
Program miał być tylko jednym rozdziałem
Na Farmie codzienność nagle stała się bardzo prosta.
Były zadania, których nie dało się odłożyć. Zwierzęta, które nie czekały na lepszy moment. Praca, którą należało wykonać niezależnie od zmęczenia, nastroju, braku jedzenia i obecności kamer.
W tym świecie łatwiej było zobaczyć, co naprawdę ma znaczenie.
Odkryłem satysfakcję płynącą z pracy własnych rąk. Zrozumiałem, że natura nie musi być jedynie miejscem weekendowego odpoczynku. Może wyznaczać rytm codzienności i uczyć odpowiedzialności za coś więcej niż własny kalendarz.
Przygoda miała się skończyć wraz z finałem ale doświadczenie zostało znacznie dłużej.
Po powrocie nie byłem już tą samą osobą
Najtrudniejszy moment nie nadszedł na Farmie.
Nadszedł później, kiedy należało wrócić do zwykłej codzienności i zdecydować, co zrobić z tym wszystkim, co wydarzyło się podczas programu.
Moja narzeczona widziała tę zmianę wcześniej, niż sam potrafiłem ją nazwać. Była obok podczas poszukiwania kolejnego kroku i przypominała, że nie każda decyzja musi od razu prowadzić do gotowego celu.
Czasami wystarczy pójść za czymś, co wydaje się prawdziwe.
To właśnie jej oświadczyłem się podczas finału „Farmy”. Kiedy program się kończył, zaczynaliśmy wspólny rozdział — bez dokładnej mapy, ale z przekonaniem, że chcemy budować życie bliżej tego, co naprawdę jest ważne.
A potem padło jedno pytanie:
Tato, nauczysz mnie pszczelarstwa?
Przez lata pasieka stanowiła znajomy element rodzinnego domu, ale nigdy wcześniej nie patrzyłem na nią jak na własną drogę. Dopiero po powrocie z programu zobaczyłem, ile odpowiedzialności, wiedzy i cierpliwości kryje się za jednym słoikiem miodu.
Poprosiłem tatę o naukę.
Nie zacząłem od własnych uli ani wielkich planów. Zacząłem od patrzenia, słuchania i zadawania pytań. Uczyłem się rozumieć zachowanie pszczół, rozpoznawać kondycję rodziny i podejmować decyzje, których skutki często widać dopiero po wielu tygodniach.
Lekcja 1: OBSERWACJA
Pszczoły nie potrzebują człowieka, który wie wszystko.
Potrzebują pszczelarza, który potrafi zauważyć zmianę, zachować spokój i zareagować w odpowiednim momencie.
Każda wizyta w pasiece przynosiła kolejną lekcję. Z czasem ruchy stawały się pewniejsze, a świat ula coraz bardziej zrozumiały.
To, co początkowo było nauką, zaczęło stawać się sposobem na życie.
Dziś prowadzimy pasiekę razem
Moja narzeczona, Domi, była przy mnie kiedy szukałem własnej drogi. Dzisiaj wspólnie nią idziemy.
Razem prowadzimy pasiekę i rozwijamy MiUT. Dzielimy obowiązki, planujemy kolejne działania i uczymy się każdego sezonu od nowa. Wiemy już, że pogody nie da się kontrolować, pszczół nie da się pospieszyć, a prawdziwego miodu nie da się produkować na zlecenie.
Można natomiast robić wszystko z uważnością i szacunkiem.
MiUT. jest efektem tej drogi — od nieplanowanej przygody, przez wsparcie najbliższych, aż po rodzinne ule.
Tworzymy naturalne polskie produkty, których pochodzenie nie jest anonimowe. Produkty powstające blisko nas, z prostych składników i bez udawania czegoś, czym nie są.
